śrī-kṛṣṇasya mānam akāraṇa-kāraṇābhāsābhyāṁ dvividhaṁ padya-dvayena kramād udāhṛtya tat-priyāyā api tad dvividhaṁ krameṇa padyābhyāṁ darśayati |
prema-svābhāvyāt akāraṇata eva śrī-rādhā māniny āsīt |
tato dināvasāne vṛndāvanād vrajam upaviśantaṁ śrī-kṛṣṇaṁ sva-gṛha-gavākṣa-randhrād evālokayantī tāṁ lalitā sopālambham āha—he sakhi śrī-rādhe ! mithyā vyartho’kāraṇaḥ yo mānas tasya unnatir vṛddhis tayā kavalitā grastā abhibhūtā yā he tathābhūte ! hariḥ goṣṭhāṅgana-bhuvi nija-go-sthāna-catvara-parisare tiṣṭhann api jātotkaṇṭhaḥ san tavaiva dehalī-vedikāyāṁ catvarāgra-pariṣkṛta-bhū-pradeśe muhur vāraṁ vāraṁ locanāntam apāṅgaṁ nidhatte vikirati |
tvaṁ tu gavākṣo gṛha-vātāyanaṁ tasminn arpite nyaste akṣiṇī yayā tathā-bhūtā satī kiṁ kathaṁ svāntaṁ mānasaṁ glapayasi khedayasi ? ata eva bahir upasṛtyeti śeṣaḥ prāṇanāthaṁ sva-prāṇeśvaram iti tasya prīṇanam āvaśyakam iti dhvanitam |
tena ca tavāpi prāṇopalakṣita-mana-ādīndirya-vargasya ca glāni-hāni-pūrvaka-paramānandāvāptir bhaviṣyatīti ca dyotitam |
prīṇaya santarpayaṁ prītiṁ kuru ||