śrī-kṛṣṇasyākāraṇajaṁ mānam udāhṛtya kāraṇābhāsa-jātaṁ ca tasya tam udāharati—yathā veti |
kācid vraja-devī dūtī-dvārā śrī-kṛṣṇaṁ saṅketa-līlā-kuñje vāsayitvā svayaṁ gṛhād abhisṛtyāpi pathi vaijayantī-yogya-nānā-varṇottama-puṣpa-vṛndāvacayanāveśa-jāta-vilambataś cirād eva tat-sannidhāv upāsīdati sma |
tatas taṁ kiñcin-māna-vaśena nyañcan mukhāmbujaṁ dṛṣṭvā sā yad ācarati sma, tena ca yad vyavasitaṁ tat sarvaṁ vṛttaṁ vihārānantara-samayāntare nija-priya-sakhyā pṛṣṭā sā tāṁ prati varṇayati |
puṣpebhyaḥ iti caturthī-bahu-vacanam, spṛher īpsitaḥ iti caturthī-vidhānāt |
puṣpasya vāñchayety arthaḥ |
vilambitavatīṁ kālātikramam ācaritavatīṁ mām unmanā utkaṇṭhita-hṛdayaḥ kaṁsāriḥ lambitaḥ ānana-śaśī mukha-candro yasya tathā-bhūtaḥ san nikuñje viṣaye tūṣṇīṁ maunam ālambya sthitaḥ |
anantaram ātaṅkena mama vilambenaivāyaṁ jātamāno’stīti vitarkataḥ āśaṅkitenopalakṣitayā mayā taṁ prati sva-vilamba-kāraṇaṁ jñāpayituṁ tad-aṅghri-nakhare tasya kṛṣṇasyāṅghryāś caraṇayor nakhare tad-upalakṣita-tad-agra-bhāge prasūnāñjalau puṣpa-yuktāñjalau añjali-sambhṛta-puṣpoccaye kṣipte sati anantaraṁ tasya kṛṣṇasya smitaṁ kartṛ āvirbabhūva |
tasya kiṁ kurvataḥ ? puṣpa-kṣepaṇenaiva vilamba-kāraṇaṁ jñātvā tyakta-mānasyāpi tasya bahir nijāgraha-samarthanāya alīka-ruṣā kapaṭa-manyunā hetunā bhruvaṁ vibhujayataḥ kuṭilayato’pi ||