kṛṣṇa-kṛtaṁ sva-vipakṣa-yūtha-vaiśiṣṭyaṁ śuka-mukhataḥ śrutvā balavad īrṣyām āpannāṁ śyāmalām upetya śrī-kṛṣṇo dhārṣṭyam urīkṛtya śuka-vacanasya mithyātvam āpādayan taṁ prasādayati—he śyāmale ! dayitaḥ priyaḥ kalahaḥ āvayor mitho vigraho yasyā sā, yataḥ krūra-cetāḥ kuṭila-hṛdayā te tava kācit, na tu sarvā iti sāmānyataḥ kathanaṁ sarva-sakhīnāṁ mano’nurañjanārtham iti ca dhvanitam |
sphuṭam ity utprekṣāyāṁ vyaktam iti vā, yayā sakhyā vanyaḥ vanodbhavo’pi kiraḥ śukaḥ pāṭhito’dhyāpito’sti |
anena kirasya svato doṣābhāvaḥ sūcitaḥ |
tac ca svāmin mayā sva-cakṣurbhyām eva tava tat sac-caritam anubhūtam astīty ādi prativacanaṁ vivakṣum iva taṁ parama-catura-śekhareṇa tena tad-iṅgitenaivālakṣya tasya mukha-mudraṇārtham eveti bhāvaḥ |
tasmād atra vihagasyāntarikṣa-gāminaḥ pakṣiṇo lapite’navasthita-bhāṣite, ata eva vyarthe |
niṣprayojanake suṣṭhu balavat viśrambhamāṇā viśvāsaṁ kurvāṇā satī mānasyārambhe upakrame’pi hṛdayaṁ na kuru |
tathāpy aprasannām iva tāṁ vīkṣya nija-dainya-prakāśanena svasmin tasyā anukampām utpādayati—kātaraḥ adhīro’smi, ata eva prasīda prasannā bhava mayīti śeṣaḥ ||