prakārāntareṇāpi tasya premṇaḥ prauḍhādi-bheda-trayaṁ punar darśayati—athaveti |
kadācit kṛṣṇenāparādhe kṛte sati kācit vraja-sundarī svaṁ prati mānāyopadiśantīṁ priya-sakhīṁ prati prāha—he priya sakhi ! yadi kṛṣṇe māna-nirvāhāya vāraṁ vāraṁ māṁ diśasi upadiśasi, tarhi kaṁsāri-mūrtyā śrī-kṛṣṇa-svarūpeṇa hāri manohāri phalakaṁ citra-paṭaṁ nirmāya racayitvā vitara, dehi mahyam iti śeṣaḥ |
nanu tataḥ kim ? tatrāha—yad iti |
yat phalakaṁ bhavana-kuhare gṛhābhyantare tatrāpi ruddhe karṇayor antare chidre yasyās tathābhūtā, tatrāpi muhūrtaṁ vyāpya, na tu tato’dhika-kālaṁ yāpayiṣye neṣyāmi |
sāhaṅkārā ahaṁ māninīti prauḍhābhimāna-yuktā |
sukhaṁ yathā syād ity anena muhūrtoparame jāte māna-nirvāho na bhaviteti dhvanitam |
bhavana-kuhare iti ruddha-karṇāntareti ca pada-dvayena śrī-kṛṣṇa-mūrtiṁ paśyantyā api mama yadi atrākasmāt kṛṣṇāgamane jāte, kiṁ vā, veṇu-rava-kokilādi-kūjite mat-karṇādhvani kathañcin manāg api ārūḍhe sati muhūrtam api tan-nirvāho na bhaviteti dhvany-antaram |
mugdhe mugdhatayaiva netum akhilaḥ kālaḥ kim ārabhyate mānaṁ dhatsva dhṛtiṁ vadhāna ṛjutāṁ dūre kuru preyasi | sakhyaivaṁ pratibodhitā prativacas tām āha bhītānanā nīceḥ śaṁsa hṛdi sthito nanu sa me prāṇeśvaraḥ śroṣyati || ||
[amaru 70]