śrī-kṛṣṇe jāta-rāgayā api lajjādinā kutrāpy ātmānam aprakāśayantyāḥ kasyāścit vraja-sundaryā antar-ādhi-bharam unnīya kācid amitārthā dūtī śrī-kṛṣṇāntikam upetya tad-vṛttāntam āvedayati |
śamī yajñārha-vṛkṣa-viśeṣaḥ |
seva sā yathābhyantare dahanam agniṁ dadhāti, bahiḥ snigdheva pratīyate, tathā sā vrajāṅganāpy antar-jvalitāpi dagdhāpi bahiḥ sarasā saraseva sphurati |
kṣamāyāḥ kṣiter guṇataḥ |
vrajāṅganā-pakṣe kṣānti- guṇataḥ |
śamyā hṛdaya-stha-dahana-dṛṣṭāntena rāgasyautpattikatvaṁ dhvanitam |
cetas tāmyati me bhayormibhir alaṁ pāṇi-dvayaṁ kampate kaṇṭhaḥ sajjati hanta ghūrṇati śiraḥ svidyanti gātrāṇy api | goṣṭhākhaṇḍala caṇḍa-sāhasa-vidhau tenāsmi nāhaṁ kṣamā yad dūrād abhisārito niśi bhavān etan mama kṣāmyatu || [vi.mā. 3.36]
nābhyañjanīyaṁ sakhi me bhavatyā nodvartanīyaṁ ca vapuḥ kadāpi | na sāvadhānā sva-nakheṣv asīti nanāndur agre nijagāda gopī || [a.kau. 5.186] ||