asya lakṣaṇaṁ tatraiva, yathā — moho hṛn-mūḍhatā harṣād viśleṣād bhayatas tathā |
viṣādādeś ca tatra syād dehasya patanaṁ bhuvi |
śūnyendriyatvaṁ bhramaṇaṁ tathā niśceṣṭatā-mayaḥ ||
[bha.ra.si. 2.4.92] iti |
śrī-kṛṣṇa-nāma-veṇu-śabdayoḥ śravaṇena citrastha-śrī-kṛṣṇa-mūrti-darśanena ca jāta-kṣobhāyāḥ śrī-rādhāyāḥ tattvaṁ jñātvāpi tan mukhata eva śrotu-kāmābhyāṁ lalitā-viśākhābhyāṁ pṛṣṭa-tat-kāraṇā śrī-rādhā sphūrty-adbhuta-śrī-kṛṣṇa-sparśādy-ānandajam ātmano mohaṁ sākṣād iva matvā viśākhāṁ prati kathayati |
he sakhi viśākhe ! tadā tasmin kāle iti yarhi sa durlīlaḥ mama bhuja-vallī-dalam adhāt iti-pūrva-padyāj jñe yam |
aham idaṁ kim api nājñāsiṣam na jñātavatī |
tad evāha—kva vā kutra vāsmi kā vā kiṁ-svarūpā vāsmi, kiṁ vā cakara kṛtavaty asmi |
kiṁ kurvatī ahaṁ ? tasya durlīlasya kara-sarasija-sparśena yat kutukam ānandas tasmād dhetor virūḍhānāṁ jātānāṁ kṣobhāṇāṁ nivahaṁ paṭalaṁ vahantī dadhānā sadyaḥ sparśa-sama-kālam eva |
kimbhūtāt ? niviḍāt akhaṇḍāt |
tasya kīdṛśaḥ ? dara īṣat unmīlitāni vikasitāni yāni nīlotpalāni teṣāṁ dalānāṁ patrāṇāṁ yā ruk kāntis tad iva ruk rucir yasya tasya ||