rādhayā saha saṅkīrṇa-sambhogānantaraṁ kadācid rahasi śrī-kṛṣṇo viśākhāṁ prati sarasodgāram āha—preyasya iti |
ākṣepa-vācāṁ bhoḥ karālikā-naptrī—krīḍā-kuraṅga-kapaṭa-kuṭila-naṭī-sūtradhāra, man-netra-vīthīṁ mā dūṣaya tvaritam apasarety ādi lakṣaṇānāṁ bindubhiḥ kaṇair ity anena vācām amṛta-nadītvam āropitam |
kīdṛśaiḥ ? roṣeṇa gadgada-yutāni aspaṣṭāni padāni suptiṅ-antāni yeṣu taiḥ |
tatrāpi taraṅgan taraṅga ivācaran |
evaṁ-bhūtaṁ yo’dharas tena grastāḥ mliṣṭā ardhārdhā varṇā yeṣu taiḥ |
atra roṣa ity asya vyabhicāriṇaḥ sva-śabda-vācyatvaṁ nāma doṣo nāśaṅkanīyaḥ |
gadgadety-ādīnāṁ tad-anubhāvānāṁ hetutvena tasya vācyatayaiva hetv-alaṅkārasya svabhāvokteś copasthāpakatvena camatkārādhikya-poṣaṇāt |
na tu jāta-gadgada-padair iti pāṭhe tasya gamyamānatvena tathā camatkāra iti dhyeyam |
na ca vyabhicāri-rasa-sthāyi-bhāvānāṁ śabda-vācyateti-lakṣaṇasya sārvatrikatvam ālaṅkārikair abhimatam |
yad uktaṁ kāvya-prakāśa eva—na doṣaḥ sva-padenoktāv api sañcāriṇaḥ kvacit iti ||