nirvikalpakatvaṁ pramāṇayati dṛṣṭveti |
ātmajaṁ śukaṁ pravrajya yāntam anujātam ṛṣiṁ vyāsam anagnam api dṛṣṭvā devyo jala-krīḍanata utthitā lajjayā paridadhuḥ sva-sva-vastrāṇīty arthaḥ, na tu sutasya śukasya darśane |
“aho ! yuvānaṁ tatrāpi nagnaṁ sarvatra spaṣṭaṁ vilokayantaṁ mat-putraṁ vīkṣya etā na lajjitāḥ ! māṁ tu vṛddhaṁ sa-vasanam ito yuvatayaḥ khelantīti tad-diśi dṛśam apy adadānaṁ vilokya lajjante sma |
tad imā eva ārjavena kāraṇaṁ pṛcchāmi” iti munau pṛcchati sati jagaduḥ, “iyaṁ strī ayaṁ pumān iti tava stī-puṁ-bhidā asti, na tu tava sutasya |
” nanu katham etaj jātam ? tatrāhuḥ—viviktā pūtā dṛṣṭir yasya tasyeti vayaṁ yuvati-janāḥ kalābhijñāḥ strī-puṁsayor nayana-darśanenaiva tad-antas-tattvaṁ sarvaṁ jñātuṁ prabhavāma iti bhāvaḥ ||