calākṣīti sūryārcanānantaraṁ go-vṛndāni sambhālya punar-āgataṁ śrī-kṛṣṇaṁ kalpa-taru-mūle vilokya gāḍhotsukya-galad-vrīḍā śrī-rādhā narmaṇā hasantīṁ kundalatām apavaryāha—he calākṣi cañcala-netre ! iti tadānīṁ svasmin tasyāś cakita-nirīkṣaṇam ālokya sākṣepa-sambodhanam |
guru-lokataḥ śvaśrv-ādibhya antar manasi bhayaṁ sphurati āvirbhavati, tathā kula-sthitiḥ vaṁśa-maryādā ca tāvat manasi alam atiśayena unmīlati samutpadyate, yavad idaṁ dṛśyamānaṁ vaktrāmbujam aparokṣatāṁ samakṣatvaṁ nopaiti, na prāpnoti |
kim-bhūtaṁ vaktrāmbujaṁ ? calantī līlayā itas tato nirīkṣaṇādi-vyāpāreṇa procchalantī ye makarākāre kuṇḍale tābhyāṁ sphurite śobhite phulle vikasite ca te gaṇḍa-sthale ca phulla-gaṇḍa-sthale yatra tat |
sthūle rādhikayā payodhara-yuge hāraḥ prasādīkṛtaḥ khyāte bālatayā kace ca kuṭile maulir vitīrṇo’nayā | vinyastaṁ śruti-sevinor api masī-mālinyam evānayor
[dā.ke.kau. 35]
daṭṭhūṇa tassa baṇaṁ kkhaṇa-metteṇa kkhu hāriaṁ hiam | ebbaṁ bia accariaṁ turiaṁ labdham a taddhiam || ||
[a.kau. 3.33]