pāratantryeṇa parādhīnatayā udbhavaḥ janma yasya saḥ |
yaḥ sudūra-pravāsākhya-vipralambhaḥ |
divi bhavaṁ divyaṁ tad itaram adivyam |
tair janitam utpāditam ||
śrī-rādhā-saṅgamārthaṁ brāhmaṇa-baṭu-veśena tāṁ sūryam arcayitvā mathurāyā vañcanārthaṁ tatraiva kutracit kuñjābhyantare śrī-kṛṣṇe sthite sati tatrākasmād āgatasya śaṅkhacūḍasya darśanān mahā-vyāmoha-trastānāṁ lalitādīnāṁ, “hā kṛṣṇa ! kuto’si ?” ity ārta-rāva-śravaṇena sapady eva kuñjān niṣkramya śrī-kṛṣṇaḥ sa-viṣādam āha—manorathānāṁ śataṁ tena hetunā vyagreṇa vyākulena mayā nirbandhataḥ prayatnātiśayāt śaradi bhavā śāradī cāsau purṇimā ca tasyā ye parimalāḥ sarvataḥ suṣṭhu-pūrṇa-candra-kiraṇa-prasaraṇena utkarṣās taiḥ pūrṇaṁ vyāptam |
śaṅkhacūḍasya kapaṭena vyājena prāpta udayo yena daivena adhunā samprati tatrāpi sadyaḥ sahasaiva tat-kṣaṇam eva kathaṁ kena prakāreṇa ito vṛndāvanāt hanta viṣāde dūrīkṛtā mattaḥ viśleṣitā yato virodha-śīlena |
adyety asya dūrīkṛtety anenaiva sambandhaḥ ||