dhīrā-nāyikoktyerṣyām udāhṛtya adhīrā-nāyikoktyā tām udāharati—yathā ceti |
ahaheti candrāvalīṁ saṅketasthāṁ kṛtvā padmayā tatra śrī-kṛṣṇe prāpite sati svabhāvata eva sva-hṛdaya-stha-rādhā-nāmnā tena tasyāṁ sambodhitāyāṁ satyām amarṣā-vega-vikṣubdha-cittāyāḥ padmāyās taṁ prati sākṣepa-bhartsanoktiḥ |
ahaheti khede candrāvalī śrī-candrabhānu-sutā śrī-kṛṣṇa-preyasī, śleṣeṇa candra-śreṇiḥ |
vimalā dyutiḥ kāntir yasyeti pakṣa-dvaye’pi samānārthaḥ |
kitava he dhūrta ! sā ṣoḍaśī tāreti viśākhā-paryāyatvāt tan-nāmnaḥ, sākṣāt-tan-nāma-grahaṇaṁ tu īrṣyāvajñā-sūcakaṁ, tvayā kva kutra nu vitarke kalitā dṛṣṭā |
tasmāt timira-malinākāra he dhvāntād api anujjvala-mūrte ! ākāra-malinatvād antar bahiś ca tasya mālinyam uktaṁ, kṣipraṁ śīghram eva vraja ito’pasara |
aruṇaṁ maṇḍalaṁ mukha-maṇḍalaṁ yasyā tathā-bhūtā satī |
pakṣe, aruṇaṁ prathamodaya-raktima-yuktaṁ maṇḍalaṁ yasyā sā |
yāvat manyuḥ krodha eva dyutiḥ kiraṇas tāṁ na vimuñcati visṛjati vistārayatīti yāvat ||