tad-vaiśiṣṭyaṁ tasya vipakṣāder utkarṣaḥ ||
śrī-kṛṣṇasya nija-vipakṣa-nāyikayā saha krīḍāṁ sakhī mukhena śrutvā īrṣyā-vaśena gāḍhamānam āpannāṁ manoramā nāmnīṁ kāñcid vraja-sundarīṁ śrī-kṛṣṇena tat-prasādāya preṣitā vṛndā tasyārti-bharam āśaṁsantī tām anunayati |
mṛṣā jalpaṁ mithyā-vacaḥ praṇayini premavati harāv iti sarva-mano-haraṇāt tavāyaṁ māno’pi na cirāya sthāsyatīti mad-vacanam anyathā na kṛtvā tūrṇaṁ tasya sannidhim abhisareti vyañjitam |
visrambhaṁ sakhyaṁ vṛthā vyartham eva śithilaṁ komalam anādṛtam iti yāvat |
ata eva manaḥ-klāntiṁ vyalīka-vacana-śravaṇaja-mano-duḥkhaṁ parihara santyaja |
evaṁ tat-sakhī-vacanasya mithyātvāpādanenānunītām api tām aprasannām ivālakṣya tāṁ vinā śrī-kṛṣṇasyārtyudreka-jñāpanena taṁ pratyasyāḥ karuṇāṁ janayantī punaḥ prāha—taveti |
tava mukham anālokya na dṛṣṭvā viśīryati sīdati, tatrāpi vane araṇya-madhye iti nirjatvād ekākinas tasya tad-atiśayaḥ sūcitaḥ |
anenaiva tatra tasyāḥ abhisaraṇe yuktatā coktā |
adya adhuneti tvad-vaimukhyenaiva tasya tādṛg avasāda upasthito’sti |
na tv itaḥ-pūrvaṁ sāmmukhyenaiveti dhvanitam |
tathā nirjane ekāky eva samprati sa viśīryati, etan-madhye tavābhisaraṇa-vilambe jāte sati yadi kācid anyā taṁ bahu-vallabhaṁ pratyabhisariṣyati, tarhi tavāgamanam asāmprataṁ syād iti bheda-rūpa-dhvany-antaraṁ ca |
preyān iti nija-prāṇa-koṭer api preṣṭhatamasya tasya sva-hetuka-duḥkha-darśana-śravaṇāder anucityaṁ ca dhvanitam ||