tad-āgamane vilambāsahiṣṇutayā mṛter udyamaṁ sandarśya tad-upekṣāṁ niścitya tad-udyamaṁ darśayati—yathā veti |
akāruṇye iti tatraiva pūrva-rāge śrī-rādhāyā lalit-+viśeṣābhyāṁ śrī-kṛṣṇe’naṅga-lekhārpaṇānantaraṁ premṇo naiścalyaṁ niścinvatā tena kṛtām apy upekṣāṁ +viśeṣā-mukhena satyām iva nirdhārya kāliya-hrade deha-tyāgodyamasyā avagatya krandantīṁ +viśeṣāṁ prati sā prāha |
sakhi he ! +viśeṣe ! yadi kṛṣṇaḥ akāruṇya mad-daśāṁ śrutvāpi nirdayaḥ tava idam āgaḥ aparādhaḥ kathaṁ na katham apīty arthaḥ |
ata eva mudhā vṛthā mā rodīḥ mā kranda |
kintu imāṁ vakṣyamāṇāṁ paraṁ kevalam uttara-kṛtim anantara-kṛtyaṁ me mama kuru tām evāhārdhena—iyaṁ mama tanuḥ vṛndāraṇye viṣaye tatra-sthasya tamālasya skandhe prakāṇḍe vinirjita arpite bhuje eva vallaryau yasyāṁ sā |
ata evāvicalā etasmāt tamāla-skandhāt kutracit kenāpi apavāhitā satī yathā ciraṁ cira-kālaṁ tiṣṭhati, tathā kurv iti |
nikhilendriya-saṁvarte śyāma-sudhā-dhāma-madhurimāvarte | magnānanda-vivarte mātar nātaḥ paraṁ varte ||
[a.kau. 5.44]
vikrīḍantu paṭīra-parvata-taṭī-saṁsargiṇo mārutāḥ khelantaḥ kalayantu komalataraṁ puṁs-kokilāḥ kākalīm | saṁrambheṇa śilīmukhā dhvani-bhṛto vidhyantu man-mānasaṁ hāsyantyāḥ sakhi me vyathāṁ param amī kurvanti sāhāyakam ||
[vi.mā. 1.7]
anena deha-tyāge’pi tat-sambandhābhāsasyāpi tyāga-śakyatvāt tasya parama-daurlabhyaṁ svasya ca premṇe’tipragāḍhatvaṁ dhvanitam ||