viśrambha iti sādhvasena sambhrameṇa unmuktaḥ santyaktaḥ sva-vaśatā svādhīnatvaṁ tanmayas tat-pracuraḥ |
sakhyonmukta-sambhramatayā śrī-kṛṣṇa-kaṇṭhe nija-bhuja-yugalam arpayitvā tena ca tan-mastakam ānamayya tasya karṇe kiñcid rahasya-bhāṣiṇīṁ śrī-rādhāṁ dṛṣṭvā lalitā tataḥ kṣaṇāt kṛṣṇa-parokṣaṁ tāṁ tad-rahasyaṁ pṛcchati |
he sakhi rādhe ! sa-rabhasaṁ sa-kautukaṁ yathā syāt tathā danuja-ripoḥ śrī-kṛṣṇasya niṭilaṁ śiraḥ nija-bāhū eva vallaryau late tābhyāṁ karaṇa-bhūtābhyām avanamayya |
kim-bhūtābhyām ? adhikaṇṭhaṁ śrī-kṛṣṇasya kaṇṭhaṁ lakṣyīkṛtya arpitābhyāṁ nyastābhyāṁ, tasya kṛṣṇasya karṇe kim iva tvayā rahasyaṁ kathitaṁ tan māṁ prati kathayeti śeṣaḥ |
api saha viharantyā kṛṣṇam ullaṅghya ramye surabhiṇi kusume’haṁ-pūrvikā-kautukena |
aniyata-gati-bhaṅgyā pārśva-saṅghaṭṭanena stana-hati-paribhūtā rādhayāsau vyadhāyi || ||
[a.kau. 5.136]