śrī-kṛṣṇe go-cāraṇārthaṁ vṛndāvanāya prasthite prātyahikaṁ yat tāsāṁ gopīnāṁ kṛtyaṁ yugale gītākhye śrī-śukadevena dig-darśanatayā varṇitaṁ, tatra kācid gopī sva-sakhīḥ prati yathānubhūtam āvedayati |
varṣma śarīraṁ tena dhuraṁ bhāraṁ vahatīti varṣma-dhuryaḥ karī tasya gatir gamanam iva mada-mantharā gatir yasya saḥ śrī-kṛṣṇaḥ |
īrito vādito veṇur yena saḥ, tathā-bhūtaḥ san yad vrajati tena vrajanena kartrā tasya yat sa-vilāsa-vīkṣaṇaṁ tenārpito manobhava-vegaḥ smara-vikāra-dhāṭī yāsu tāḥ |
kuja-gatiṁ vṛkṣa-dharmaṁ gamitāḥ prāpitāḥ satyo vayam idaṁ vasanam imaṁ karavaṁ vā kiñcid api na vidāmaḥ, na vidmaḥ |
tatra hetuḥ—kaśmalena moheneti |
sa kiṁ kurvan vrajati ? nija-padābja-dalaiḥ nijair asādhāraṇaiś ca taiḥ dhvajaḥ ketanaṁ vajraṁ kuliśaṁ nīrajaṁ padmam aṅkuśaḥ śṛṇis taiś ca vicitrāṇi vilakṣaṇāni lalāmāni cihnāny alaṅkārā vā yeṣāṁ taiḥ |
bhaya-hetuka-mohasyāsmin rase sambhavābhāvāt ubhayatrāpy udāhṛtir na darśitā |
pūrva-rasāmṛte kiñcid anyad api dhṛtaṁ, yathā— asyānyatrātma-paryante syāt sarvatraiva mūḍhatā |
kṛṣṇa-sphūrti-viśeṣas tu na kadāpy atra līyate ||
[bha.ra.si. 2.4.98] iti ||