evaṁ bhīṣmaḥ svābhilaṣitaṁ pārtha-sārathiṁ prāpa, lokās tu tad-avidvāṁso bhīṣmo brahmaṇi līno babhūva iti jānanti smety āha—sampadyeti |
ajñāne dṛṣṭāntaḥ—vayāṁsi pakṣiṇaḥ dinasyātyaye avasāne sati dinaṁ na dṛṣṭam iti dinasya svarūpa-dhvaṁsam eva jñātvā yathā tuṣṇīṁ bhavanti na śabdāyanta ity arthaḥ |
na tu vastuto dinaṁ naśyati, tat-kṣaṇe’pi varṣāntare tasya sthiter avagamāt yāma-catuṣṭayānantaraṁ tatrāpi punar āgamāt |
evaṁ bhīṣmasyāpy atyaye bhīṣmo mukta ity ajñā vidanti |
vijñās tu tadaiva prakaṭa-prakāśe ratha-caraṇa-pāṇinā kṛṣṇena bhūmau dhāvatā saha bhīṣmo yudhyata eveti punar āgāmi-kṛṣṇāvatāre tena saha bhīṣma āvirbhaviṣyaty eveti jānanti |
yad vā, niṣkaṁ padakaṁ lāti tasmin brahmaṇi śrī-kṛṣṇa ity arthaḥ |
brahma-sāyujya-prāptis tu na vyākhyeyā |
nitya-pārṣada-bhīṣmeṇa phalābhisandhi-rahitāyā rater vāñchitatvāt mokṣasyākāmitatvāt bhagavatāpi balād akāmita-phala-dānānaucityāt ||