śrī-kṛṣṇa-saṅga-lālasayā gṛhād āgatā vṛndāvane sūrya-pūjārthaṁ puṣpāṇy avacinvatīṁ śrī-rādhāṁ niruddhya śrī-kṛṣṇas tāṁ prati bhaṅgyāha |
ayi hariṇākṣi mṛga-locane iti tātkālikotpanna-cāñcalyādi-śobhātiśayatvaṁ netrayor uktam |
pratidinaṁ dinaṁ dinaṁ prati tvam eva pracchannā satī mama sumanasāṁ puṣpāṇāṁ mañjarīm itaḥ vṛndāvanata eva harasi corayasīti jñātaṁ, vīpsāṁ dārḍhyārthā |
kintu adyaiva cirāt cira-dinata eva diṣṭyā bhāgyodayena cauri he taskari ! tvaṁ vidhṛtāsi mayeti śeṣaḥ |
ato hetoḥ svayam eva guhākārāṁ śaila-kandarā-rūpāṁ vasatiṁ gṛham ārāt nikaṭa eva praviśa |
svayam-utprekṣita-līlāyāṁ—
gokule kula-vadhūbhir arcitā śīla-candana-rasena carcitā | rādhāham adhikāritām ataḥ kiṁ karoṣi may dhūrta kāmataḥ ||
ity-ādi-rītyā prauḍhi-parāṁ prekṣya prāha—prauḍhibhiḥ haṭhāgrahaiḥ alaṁ vyartham iti |
puṣpādi-hāritety atrādi-grahaṇāt hārādi-cauryam api, yathā lalita-mādhave—
katham idam api vismṛtaṁ bhavatyā sakhi tava kuṇḍa-taṭī-nikuñja-dhāmni | rati-parimala-labdha-nidrayor nau yad avahitā lalitā jahāra hārau || ||
[la.mā. 9.42]