abhīṣṭa-lābhaja-romaharṣaṇam udāhṛtya tatra harṣa-lakṣaṇe ādi śabda-gṛhītatvād abhīṣṭa-śravaṇaṁ tu harṣa-hetukaṁ tad udāharati—yathā veti |
śrī-kṛṣṇasyāgamanaṁ brāhmaṇa-mukhataḥ śrutvā śrī-rukmiṇyā ānanda-samplava-magnāyā romaharṣas tad-grantha-kāraiḥ śrīmad-īśvara-purī-caraṇair varṇyate |
tasyā rukmiṇyā bāla-bhāvāt romatvāt śleṣeṇa bālasya śiśor yo bhāvaḥ śaiśavaṁ tasmāt hetoḥ priyā śrīr lakṣmīr yasya taṁ śrī-kṛṣṇam |
udgrīvikā uccair grīvayā nirīkṣaṇaṁ tayā ādānaṁ grahaṇam iva anvabhūvan anubhūtavanti |
kiṁ-bhūtāyās tasyā ? korakitā kuṭmaitā aṅga-yaṣṭir yasyāḥ |
pūrva-rasāmṛte’pi (2.3.34) daśame— kiṁ te kṛtaṁ kṣiti tapo bata keśavāṅghri- sparśotsavotpulakitāṅga-ruhair vibhāsi |
apy aṅghri-sambhava urukrama-vikramād vā āho varāha-vapuṣaḥ parirambhaṇena ||
[bhā.pu. 10.30.10] iti ||